Беларускі неафолк-рок-гурт Rokash адсвяткаваў 10-годдзе вялікім канцэртам у мінскім клубе Re:Public 25 кастрычніка.

Павіншаваць калегаў, зайграўшы з імі на адной сцэне, сабраліся камадны, вядомыя аматарам року, замешанага на традыцыйнай беларускай музыцы – Rosy, Re1ikt, Unia ды Pawa.

Дарэчы, што да апошняй, дык акурат яна ўсё ж неяк не ўпісваўся ў фолк-рок-кантэкст мерапрыемства з кампазіцыямі, перанасычанымі дэнс-бітамі ды іншымі сінтэтычнымі гукамі.

Распачалі канцэрт стаўбцоўскія летуценнікі з гурта Rosy. Хлопцы разварушылі танцпляц, а іх сакавіты баян ды меладычныя блюз-рокавыя сола быццам сагравалі напаўпустую халодную залу клуба.

Арт-рокеры Re1ikt яшчэ больш падвысілі музычную тэмпературу, пачаўшы выступ дынамічнай кампазіцыяй з новай праграмы. Гурт прэзентаваў колькі кантрастных нумароў ды завяршыў выступ арыгінальнай версіяй класічнага твору «Песняроў» «Жураўлі на Палессе ляцяць».

Электронна-танцавальны праект Pawa глыбокім складаным творам папярэднікаў супрацьпаставіў лёгкія гуллівыя кампазіцыі для непатрабавальнай публікі. Зрэшты, некаторыя парачкі (ўжо крыху нападпітку, бо, відаць, спрабавалі хоць як разагнаць застылую ў халодным памяшканні кроў) скарысталі такую цудоўную магчымасць дзеля таго, каб паскакаць, а адны асабліва ўзрушаныя – нават зліцца ў эратычным танцы.

Пасля «дыскатэкі» імпрэза вярнулася ў рок-рэчышча: слухачоў вітаў гурт Unia. Хлопцы і дзяўчаты апошнім часам гуляюцца з «моднымі жанрамі» (паказалі твор «Ой, рана» ў гэтым ключы), праз што, падаецца, крыху страцілі сваю іскрынку. Тым не менш, жыўцом Unia гучыць, як і раней, вельмі прыстойна. Да таго ж старыя хіты каманды кшталту «Ульяны» спраўнаўзнімалі настрой прысутным.

У фінале вечарыны на сцэне з’явіліся юбіляры. Rokash пачалі з акустычных хітоў 10-гадовай даўніны – «Зялёных рукавоў» ды «Балады пра ліцвіна». А потым перайшлі да «электрычнасці».

Гурт выканаў не толькі ўлюбёныя прыхільнікамі каманды хіты, але і прэзентаваў найноўшы міні-альбом «Пад знакам крумкача», куды ўвайшлі чатыры трэкі: «Ноч лістапада», «Вецер вее», «Хмары» (на верш Ларысы Геніюш) ды «Стары замак» (зацятыя паклоннікі «Рокаша» маглі чуць іх працоўныя версіі на мінулых канцэртах).

Публіка была ў захапленні, а вакалістка Rokash Паліна Дулінец так расхвалявалася (бо, пэўна, непакоілася пра сваю малую дачку, якая, са слоў спявачкі, упершыню завітала на падобную імпрэзу), што блытала словы даўно знаёмых песняў.